33)Artysta:Paul Mccartney

Paul Mccartney :

 "Miłość, którą odbierasz, jest równa miłości, którą dajesz. "


1.) Wstęp : Urodzony w 1942 roku , brytyjski muzyk , kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego , znany z zespołu Th Beatles .

Ballada  napisana przez Paula pt "Yesterday" , jest najczęściej graną przez innych artystów piosenką w historii.


2.) Fragmenty z różnych wywiadów :


– Zawsze chciałem wystąpić w Polsce, ale jakoś dotąd się nie udawało. Kiedy byłem jeszcze dzieckiem, w Liverpoolu miałem dobrego kumpla, nazywał się John Kobiela. Pochodził z polskiej rodziny, z którą moja się przyjaźniła – powiedział Paul McCartney w wywiadzie dla Piotra Metza w tygodniu "Wprost".

– W Liverpoolu mieszkało sporo Polaków, otaczano ich powszechnym szacunkiem, także dlatego, że przecież walczyliśmy razem podczas dopiero co zakończonej wojny. Przez te wszystkie lata poznałem wielu Polaków, ale Johna wciąż świetnie pamiętam – dodał.


Ze wszystkich tych światowych zagadnień, co najbardziej motywuje Paula McCartneya?

„Zawsze było i zawsze będzie to współczucie dla zwierząt. Właśnie ta kwestia! a nie aspekty zdrowotne, chociaż jest to także ważne. Mam duży respekt dla innych gatunków istot żywych. Z biologicznego punktu widzenia jesteśmy kolejnym gatunkiem, podobnym do zwierząt, a jednak myślimy, że jesteśmy tak bardzo inteligentni, tak dużo wiemy - ale co my zrobiliśmy? Zmierzamy w kierunku katastrofy i nie chcemy nawet się do tego przyznać. Od najmniejszych do największych - ujarzmiliśmy wszystkie żywe istoty. Czy nie moglibyśmy przejawiać wielkoduszności w swoim zwycięstwie? Czy nie moglibyśmy teraz powiedzieć - ‘w porządku, wygraliśmy, a teraz ulżyjmy trochę w doli poddanych nam istot’. Czy nie nadszedł już czas aby przekonać się czy istnieje coś, czego moglibyśmy się od nich nauczyć zanim nie znikną one z powierzchni Ziemi, włączając w to także nas?”


2) Ciekawostki :

 

1 funt za występ

McCartney za występ podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w 2012 roku, podobnie jak Arctic Monkeys, Dizzee Rascal i Mike Oldfield dostali 1£. Taka suma pojawiła się na ich kontrakcie z organizatorami olimpiady (które były wymagane przez brytyjskie prawo). W 2012 roku jeden funt nie pokrywał jednostrefowego biletu londyńskiego metra (koszt takiego przejazdu bez zniżek czy darmowych kart dla kibiców wynosił wtedy dwa razy tyle - 2£)

Pod koniec lat 60. pojawiła się informacja, że Paul McCartney nie żyje. 22 października 1969 roku muzyk zdementował te pogłoski. Dlaczego tak sądzono?

„Paul nie żyje” - te słowa zelektryzowały fanów The Beatles. Po raz pierwszy plotka pojawiła się 17 września 1969 roku w czasopiśmie uniwersyteckim „The Times-Delphic”. 12 października na antenie radia WKNR-FM po telefonie słuchacza, DJ podał tę informację do wiadomości. Wkrótce po tym plotkę podchwyciły inne amerykańskie i zagraniczne media, a niektórzy do dziś przekonani są, że to prawda. 
O śmierci McCartneya miało świadczyć wiele przesłanek. Fani uważali, że wskazówki można odnaleźć zwłaszcza na okładkach płyt Beatlesów.

Paul ma bose stopy i zamknięte oczy, co ma symbolizować martwego człowieka, trzyma papierosa w prawej ręce (a grał lewą, co ma oznaczać, że jest to sobowtór). McCartney idzie w inny sposób niż pozostali Beatlesi - ma wysuniętą prawą nogę.


24 października McCartney udzielił wywiadu telewizji BBC. Muzyk stwierdził, że wszystko zaczęło się przez to, że przestał się udzielać publicznie. Wcześniej przynajmniej raz w tygodniu pojawiał się w mediach, ale kiedy ożenił się, uznał, że woli bardziej spokojne, rodzinne życie.  


Linki : 

 https://pl.wikipedia.org/wiki/Paul_McCartney
 https://pl.wikiquote.org/wiki/Paul_McCartney
 http://muzyka.dziennik.pl/news/artykuly/430493,paul-mccartney-o-swoich-polskich-znajomych.html
 http://www.wegetarianie.pl/Article239.html
 http://www.zetgold.pl/Muzyka/Wiadomosci-muzyczne/Paul-nie-zyje.-Skad-sie-wziela-slynna-plotka

32)Artysta: Francis Rossi

Francis Rossi :

 1) Wstęp : brytyjski muzyk zespołu Status Quo . 

Został uhonorowny Orderem Imperium Brytyjskiego .

Ma włoskie korzenie . 

W wieku 13 lat założył z kolegami zespoł Scorpions , który zmienił później nazwę na Status Quo .

Francis Rossi używa gitary Fender Telecaster .


2.) Fragmenty wypowiedzi :

Czy ćwiczysz więcej w domu, czy podczas trasy?

Faktycznie ćwiczę cały czas. Miałem kiedyś pogadankę o gitarze w pewnej szkole. Rozmawialiśmy o graniu, komponowaniu i życiu w trasie. Wspaniale jest móc dzielić się swoją wiedzą - szczególnie wtedy, kiedy dzieciaki chcą się uczyć i interesuje je to, co masz do powiedzenia. To sprawia, że czuję się ważny.

Miałeś za to bardzo ciekawe życie. Poruszyłeś miliony ludzkich serc swoją muzyką...

Cóż, muszę uważać i starać się zachować do tego spory dystans. Pamiętaj, że mówimy o show-biznesie, w którym wszystko jest trochę nadmuchane do rozmiarów większych niż w rzeczywistości. Ostatnio przyznano nam Ordery Imperium Brytyjskiego, podobno na nie zasługujemy (Francis i Rick od 30 lat są zaangażowani w pomaganie fundacji Prince’s Trust, Nordoff-Robbins Children’s Music Therapy i wiele innych - przyp. red.). Ale ja nie jestem tego tak do końca pewien. Rozumiem jednak funkcjonowanie tego mechanizmu: nasze zaangażowanie pomaga zdobyć rozgłos wspieranym przez nas organizacjom, a to zawsze jest jak najbardziej pozytywne zjawisko. Dla przykładu powiem, że niestety jakiś nieznany kierowca karetki w Bolton, który mimo że wykonuje niezmiernie ważną i odpowiedzialną pracę, nie wzbudza de facto niczyjego zainteresowania. Dlatego w moim odczuciu te ordery dla nas to była lekka przesada.

3.) Ciekawostki :

W 2009 Rossi obciął swój kucyk, który nosił od 35 lat. Jak sam stwierdził, jego włosy stały się zbyt rzadkie na taką fryzurę: Parę tygodni temu dotarło do mnie, że wyglądam jak wariat. Zdecydowałem więc, że czas zapomnieć o uporczywym trzymaniu się młodości i godnie się zestarzeć . Kucyk otrzymała wieloletnia fanka Status Quo jako nagrodę w konkursie zorganizowanym przez dziennik The Sun


- Większość gwiazd, jakie pojawiły się po latach 50., jest pozbawiona talentu - tłumaczy Rossi. - Spójrzcie na Madonnę. Nie umie śpiewać, ale potrafi nagrać przyzwoitą płytę. Przy pracy nad pierwszym albumem producenci musieli zwalniać i przyspieszać jej głos, ale ona dobrze wykorzystała ten system. Spice Girls - największa kupa łajna, jaką można sobie wyobrazić, ale cóż za wspaniałe dzieło ludzi od PR-u. Wszystkie nie umiały śpiewać, nie wyglądały za dobrze, piosenki były kiepskie, ale wykorzystały branżę muzyczną przeciwko niej samej. Podobnie rzecz ma się z Kylie - jakaś niewinna dziewczynka z australijskiego serialu przespała się z Michaelem Hutchencem, pokazała trochę tyłka i do dziś wszyscy kupują jej płyty. W tym biznesie nie chodzi o to, czy coś potrafimy, tylko czy ludzie nas lubią. Co do dzisiejszej branży muzycznej - 95 procent współczesnej muzyki to gówno, a pozostałe 5 to... gówno.

 

 

 Linki :

 https://pl.wikipedia.org/wiki/Francis_Rossi

 http://www.magazyngitarzysta.pl/ludzie/wywiady/4842-francis-rossi-status-quo.html

 http://muzyka.onet.pl/newsy/madonna-nie-umie-spiewac-ale-potrafi-nagrac-przyzwoita-plyte/vbj6v

 

31) Arysta : Bon Scott

Bon Scott :

"Wszystkie kawałki, które zrobiliśmy, są o trzech rzeczach: chlaniu, seksie albo rock'n'rollu"

1 ) Wstęp :  australijski wokalista zespołu AC DC .

rodziną do Australii. Pierwsze przygody z muzyką to nauka gry na perkusji w Fremantle Scots Pipe Band.

Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/rock/news-bon-scott-to-juz-30-lat,nId,1646385#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

rodziną do Australii. Pierwsze przygody z muzyką to nauka gry na perkusji w Fremantle Scots Pipe Band.

Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/rock/news-bon-scott-to-juz-30-lat,nId,1646385#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Urodził się w szkockiej miejscowości a w wieku 6 lat wyemigrował z rodziną do Australii . Pierwsze przygody z muzyką to nauka gry na perkusji

 W 1964 roku, w wieku 18 lat, Bon Scott powołał do życia grupę The Spektors .

 W  1974 roku, Scott - wiążący koniec z końcem jako kierowca w Adelajdzie - poznał bracia Youngów i pozostałych muzyków AC/DC. Liderzy grupy dojrzewali właśnie do decyzji o wyrzuceniu dotychczasowego wokalisty Dave'a Evansa. Pracujący już jako kierowca zespołu Scott wyraził zainteresowanie posadą perkusisty AC/DC, na co trzej bracia (czasowym basistą był George Young) zakomunikowali mu, że potrzebują go za mikrofonem. To był strzał w dziesiątkę.

 W lipcu 1979 roku wybuchła prawdziwa bomba - ukazał się przełomowy album "Highway To Hell", wyprodukowany przez uznanego speca Roberta "Mutta" Lange.

 Brawa należą się AC/DC nie tylko za kompozycje, hitowe melodie większości refrenów, znakomite – już bardzo „angusowe” – sola, ale też za słowa utworów, pisane przez Scotta z większą finezją niż wcześniej

 http://www.terazrock.pl/recenzje/czytaj/highway-to-hell.html

 Śmierć :

Bon Scott jednak nie zmienił swojego trybu życia, w którym jedną z głównych ról grał alkohol. 19 lutego 1980 roku po jednej z mocno zakrapianych imprez w londyńskim klubie Music Machine zasnął w samochodzie, odprowadzony przez towarzysza Alistaira Kinneara. Po nocy Kinnear wrócił do auta, w którym znalazł wokalistę niedającego oznak życia.

 Załamani tragedią pozostali muzycy AC/DC rozważali rozwiązanie zespołu. Jednak ostatecznie zdecydowali, że Scott tego by nie chciał, a dodatkowo pomysł kontynuacji kariery wsparła rodzina wokalisty. Po pięciu miesiącach gotowy był album "Back In Black", nagrany w hołdzie dla Bona Scotta.

Linki :

http://muzyka.interia.pl/rock/news-bon-scott-to-juz-30-lat,nId,1646385

30)Arysta: Robert Smith

Robert Smith :


1: Wstęp:  (ur. 21 kwietnia 1959 w Blackpool w północnej Anglii  ) – muzyk rockowy, założyciel i lider grupy The Cure.

W wieku 13 lat poznał na kółku teatralnym Mary Poole, która od tego czasu aż do dziś jest stałą towarzyszką życia Smitha.

Wśród młodzieńczych fascynacji Smith wymienia Alexa Harveya.

Robert Smith w latach 1983–1984 byl gitarzystą znanej brytyjskiej grupy nowofalowej Siouxsie and the Banshees.

 2) Wypowiedzi z różnych wywiadów :


A czy The Cure to religia? „Absolutnie nie. Gdyby The Cure stalo sie religia nie chcialbym wiecej tego robic. Nienawidze religii. Wszelakich. Uwazam, ze religia jest zrodlem calego malkontenctwa i zidiocenia na swiecie. A sama wiara jest terrorem.”
Ale jest to tytul jednej z plyt The Cure? „Mialem wtedy 20 lat przyjezdzajac do duzego miasta. Wychowany w religijnej, katolickiej rodzinie juz jako 8-latek zdalem sobie sprawe, ze to bzdura. Zajelo mi to jednak sporo czasu by zmienic sposób myslenia i uwolnic sie od tych wszystkich aniolów i demonów. The Cure to nie religia. Wiem, ze mamy bardzo wielu oddanych fanów, ale to co innego. Moze to bardziej kult, nie religia.”


Jak ważny jest dla ciebie image The Cure?
– Zawsze odgrywał pewną rolę w tym, co robiliśmy, ale nigdy nie była to sprawa najważniejsza. Myślę, że to wszystko, co dotyczyło naszego image’u, było „rozdmuchane” przez media, bo jest to łatwy temat do rozpisywania się. Mój wygląd został określony wiele lat temu i nie zmienia się. Dlatego łatwiej pisać o moim wyglądzie, który jest niezmienny, niż o naszej muzyce, która zmienia się co jakiś czas.

Co zatem doprowadziło Wielką Brytanię do obecnego kryzysu? Zdaniem Smitha - nierówność. - Jeden procent tych na szczycie to ludzie dziesięć razy bogatsi niż dolne 30 procent. Za rządów laburzystów sytuacja się jeszcze bardziej pogorszyła. Dlaczego nikt z tym nic nie robi? - zastanawia się Smith.

Na początku lat 80. zespół The Cure nie miał sobie równych w kategorii muzyki mrocznej i przygnębiającej - wystarczy wspomnieć takie albumy jak "Faith" (1981) czy "Pornography" (1982). Potem grupa zwróciła się w stronę bardziej popowych brzmień. Jednak zdaniem Smitha takie piosenki jak "The Lovecats" czy "Friday I'm In Love" nie powstały z potrzeby realizowania komercyjnych ambicji.

- "Faith" to był dźwięk skrajnej rozpaczy, bo tak się wtedy czuliśmy. Ale nie ciągnęliśmy tego tylko dlatego, że według nas takie są oczekiwania naszych fanów. Pięć lat później występowaliśmy we wszystkich głupawych popularnych programach, robiąc sobie jaja z samych siebie - wspomina wokalista.

W ostatnich latach próbował pisać piosenki, które odnoszą się do sytuacji na świecie. - Niewiele z nich trafia na ostateczną wersję płyty - zaznacza. - Rozpolitykowany muzyk wydaje się być czymś niestosownym. Mało jest artystów na tyle mądrych, by się zajmowali takimi sprawami. Jeśli polityka jest ich mocną stroną, to cierpi na tym muzyka i odwrotnie. Nie sądzę, żebym z moim wyglądem mógł temu podołać, brakuje mi powagi - przyznaje Smith.

- Więź między ojcem a dzieckiem, której doświadczę tylko z jednej strony, zdaje się przewyższać niemal wszystko inne. Każde zwierzę woli umrzeć niż stracić swoje potomstwo. Ale tu chodzi tylko o geny. Całe nasze istnienie sprowadza się do troski o następne pokolenie, choć nie wygląda na to, aby nas to dokądkolwiek prowadziło - martwi się artysta.
  



linki :

 http://thecure.pl/robert-smith-nie-wierzcie-wszystko-powiem/
 http://thecure.pl/robert-smith-jestem-za-stary-dla-fanow-zeby-mogli-sie-ze-mna-utozsamiac/
 http://muzyka.onet.pl/rock/zycie-jest-czyms-okropnym/chnqp



https://pl.wikipedia.org/wiki/Robert_Smith

29)Anneke van Giersbergen

Anneke van Giersbergen :

 1) Wstęp : Holenderska wokalistka znana głównie z grupu muzycznej The Gathering . 

Obecnie prowadzi solową karierę .

W wieku 12 lat dołączyła do chóru szkolnego, później dołączyła do swojego pierwszego zespołu rockowego.


 2) Wypowiedzi :

 Fragment wywiadu ze strony limiter :

MD: Porozmawiajmy teraz o przeszłości. Byłaś wokalistką The Gathering przez ponad dziesięć lat. Powiedz, jak wspominasz ten okres i jak się czujesz, jako jedna z pierwszych wokalistek w gothic metalu?

A: Jestem z tego powodu bardzo dumna, ponieważ wiele zespołów inspirowało się tym, co robiliśmy. Zaczęły powstawać zespoły z kobietami na wokalu, i rockowe i metalowe. Jestem dumna, że byłam i jestem częścią tego. Fakt, że czasem robię bardziej popową muzykę, czy akustyczną, ale dalej gram z Devinem, Moonspellem, Anathemą. Ludzie nadal mnie zawstydzają, nawet po tych wszystkich latach ;). Okres The Gathering i cała moja dotychczasowa kariera, nauczyły mnie tworzenia muzyki, bycia w niej. Jestem szczęśliwa, kiedy myślę o przeszłości, o The Gathering…


MD: Jak wspominasz początki swojej muzycznej kariery?

A: Zaczęłam, myślę, kiedy miałam dziesięć lat. Kochałam pop i rock na początku. Zawsze śpiewałam w 
małych zespołach, w szkole. Od zawsze pamiętam, że robiłam muzykę. To dla mnie bardzo normalne, logiczne, tworzyć, śpiewać. To całe moje życie. Byłam w wielu zespołach, dużo rzeczy robiłam sama, grałam też na ulicy, na gitarze po to, by zarobić. Jestem szczęśliwa, kiedy patrzę wstecz…


MD: Jakie są Twoje inspiracje? Masz swoich ulubionych wokalistów?

A: Tak, mam kilku. Moi ulubieni wokaliści, to głównie mężczyźni, jak Chino Moreno z Deftones, Mike Patton, Maynard Keenan z Tool. Głównie rockowi. Z wokalistek, bardzo lubię Barbrę Streisand. Jest bardzo dobrą piosenkarką, wie, jak dobrze używać techniki, a jej głos jest bardzo emocjonalny, poza tym ma głębokie teksty. Ja staram się to robić, być szczera w muzyce. Jeśli chodzi o inspiracje, to oczywiście wymienieni wokaliści i zespoły. Jeśli chodzi o muzykę, lubię rocka, słucham też dużo muzyki klasycznej, uwielbiam Mozarta, lubię pop. Lubię też czarną muzykę, jak Diana Ross, czy Michael Jackson. Słuchałam ich dużo, kiedy byłam bardzo młoda. Uczyłam się od nich techniki.

 Fragment wywiadu ze strony Terazrock :

 

W dobie wokalistek, które bardziej martwią się o lakier do paznokci niż o muzykę, uważasz się za wyjątek?

Cóż, staram nie porównywać się z innymi: "Albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie". Czuję głęboką miłość do muzyki i ludzi. Zawsze śpiewam prosto z serca, ponieważ jest to jedyny moim zdaniem sposób i wiem jak to robić. Niestety nie mogę powiedzieć tego samego o wielu piosenkarzach.

 

 Najważniejszy koncert jaki do tej pory zagrałaś?

Nigdy nie wskazałabym pewniaka. Nie obchodzi mnie, czy jest to koncert dla kilkuset czy kilku tysięcy osób. Zagraliśmy kilka dużych festiwali kiedy byłam w The Gathering. Występowaliśmy na legendarnym Dynamo Festival w Holandii, już na początku naszej kariery, i wtedy miało to dla mnie duże znaczenie. Dla mnie osobiście szczególnym momentem był koncert dla Dalajlamy.

 http://limiter.com.pl/index.php/wywiady/4411-wywiad-z-anneke-van-giersbergen
 http://www.magazyngitarzysta.pl/ludzie/wywiady/15252-anneke-van-giersbergen.html
 https://pl.wikipedia.org/wiki/Anneke_van_Giersbergen

28) Phil Collins

 Phil Collins :  


1) Wstęp : urodzony w 1951 roku , brytyjski wokalista i perkusista . Karierę rozpoczął w grupie Genesis, a następnie tworzył również solo.

 Pierwszą perkusję dla dzieci dostał w prezencie na święta Bożego Narodzenia, kiedy miał pięć lat.

 Ćwiczył grę na perkusji, grając przy muzyce nadawanej w radiu i telewizji, i nigdy nie nauczył się czytać nut. Stworzył za to własny system zapisu dźwięków. Pierwszy koncert przed publicznością zagrał w wieku 11 lat.

 2.) Początki w zespole
 W 1970 roku Phil stanął przed szansą gry w zespole Yes, ale nie stawił się na przesłuchanie. Odpowiedział za to na ogłoszenie grupy Genesis zamieszczone w piśmie muzycznym "Melody Maker". Genesis miało wtedy na koncie dwie płyty długogrające i spore perspektywy sukcesu na scenie progresywnej. Miało także problemy ze znalezieniem dobrego perkusisty. Phil tym razem stawił się na przesłuchanie i od razu oczarował liderów zespołu. Petera Gabriela i Tony'ego Banksa urzekł nie tylko grą na bębnach, ale i pogodnym usposobieniem. Phil oczywiście został przyjęty, wraz z nim członkiem Genesis został świetny gitarzysta Steve Hackett. Rozpoczął się marsz Genesis i Phila Collinsa ku sławie.

W latach 1971-1974 Genesis w składzie Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford, Phil Collins, Steve Hackett nagrało pięć płyt, którymi wpisali się złotymi zgłoskami w kanonie progresywnego rocka. Mimo, że absolutnym liderem, frontmanem na scenie i autorem tekstów był Gabriel, to pod jego bokiem wyrastał Phil Collins - coraz lepszy perkusista, ale i też wokalista z mocną, przejrzystą barwą głosu. W marcu 1975 roku Gabriel odszedł z Genesis. Pozostała czwórka, nie przejmując się krytyką mediów spisujących grupę na straty, pracowała nad nową płytą i szukała nowego wokalisty. Kto jednak mógł zastąpić taką osobowość jak Peter Gabriel, znak rozpoznawczy zespołu w tamtym czasie?

3.) On jest tym zastępcą : 

 Po przesłuchaniu kilku kandydatów i coraz większym zrezygnowaniu narastającym w grupie, sprawy w swoje ręce wziął Phil. Nie był oczywiście nawet brany pod uwagę - miał swoje miejsce za bębnami, czasem coś zaśpiewał w chórku i to było tyle. Gdy zespół chwycił się ostatniej deski ratunku, którą miał być czarnoskóry wokalista, Collins nie wytrzymał. - Phil celowo został tego dnia, kiedy Mick Strikland miał przyjść - wspomina Steve Hackett. - Facet posiadał świetny głos, tylko akurat nie do tego rodzaju rzeczy. Pamiętam, że po wszystkim Tony i Mike spytali: "No i co o tym sądzisz, Phil?" A on odpowiedział: "Co sądzę? Powiem wam zaraz, co sądzę. To było, ku**a, mocno przeciętne! Lepiej dajcie mi spróbować". Spróbował…i został wokalistą, frontmanem, tekściarzem i przede wszystkim człowiekiem, który powoli zmienił oblicze Genesis z progresywnego na bardziej pop-rockowe. Wprowadził zespół w lata 80. i erę MTV.


 SOLO :

Lata 80. to również początek wielkiej kariery Phila Collinsa jako artysty solowego. W 1981 roku zadebiutował bardzo osobistą płytą "Face Value" (w tym okresie rozwodził się z pierwszą żoną Andreą Bertorelli). Płyta zawierała hit "In The Air Tonight" i odniosła sukces, tak samo jak późniejsze albumy. Do 1991 roku Phil wypracował status megagwiazdy i został obsypany nagrodami. W sumie otrzymał siedem statuetek Grammy, z czego aż trzy w 1986 roku za album "No Jacked Required". W kilka lat później przebojem roku uznano "Another Day In Paradise" (1991). Utwór pochodzi z albumu "…But Seriously" z 1989 roku, który z kolei zdobył dwie American Music Awards (w kategorii piosenkarz roku i album roku). Collins wystąpił także dwukrotnie na koncertach Live Aid w Londynie oraz Filadelfii w 1985 roku (po zakończeniu koncertu w Anglii wsiadł w samolot Concorde i kilka godzin później już grał w Ameryce).


Znane albumy Genesis :

Wydany w roku 1972 album Foxtrot był kolejnym krokiem naprzód. Muzyka złożona i innowacyjna, teksty celne i inteligentne. Na pierwszej stronie znalazły się cztery krótsze utwory: Time Table, Get 'Em Out by Friday, Can-Utility and the Coastliners i Watcher of the Skies (Obserwator nieba). Ten ostatni wszedł do stałego repertuaru koncertowego grupy. Drugą stronę płyty wypełniła dwudziestodwuminutowa suita Supper’s Ready (Kolacja gotowa) poprzedzona krótkim wstępem (Horizons), zagranym na akustycznej gitarze. Ten monumentalny, wieloznaczny utwór, pełen gier słownych i nagłych zmian tempa i konwencji, zaliczany jest do podstawowego kanonu progresywnego rocka.
W roku 1973 ukazał się kolejny album – Selling England by the Pound (Sprzedając Anglię po funcie). Dancing with the Moonlit Knight, I Know What I Like, Firth of Fifth, After the Ordeal i Cinema Show. Wszystkie one, podobnie jak na poprzednich albumach, są mistrzowsko, do najdrobniejszych detali, dopracowane, tak w muzycznej formie, jak i tekstowej treści. Dwa utwory stylistycznie odróżniają się od pozostałych. The Battle of Epping Forest (Bitwa o las w Epping) jest opowieścią o bitwie dwóch lokalnych gangów. Przewrotny tekst pokazuje ją jako idealistyczną, religijną wojnę. Utwór ten stylistycznie znacznie odbiega od pozostałych. Przypomina raczej późniejszą twórczość Peter Gabriela, już jako muzyka solowego. Drugi utwór wyłamujący się z konwencji płyty to More Fool Me, krótka ballada śpiewana przez Collinsa przy akompaniamencie gitary akustycznej.

Składa się nań sześć utworów:
Wydany w 1974 podwójny album (w sumie 23 utwory) The Lamb Lies Down on Broadway jest albumem koncepcyjnym (tematycznym). Opowiada fantasmagoryczną historię człowieka zagubionego w mitycznym, podziemnym świecie pod Nowym Jorkiem.

  Invisible Touch z 1986 roku. Jest to najbardziej popowy album w dorobku Genesis i najbardziej zbliżony stylistycznie do solowej twórczości Phila Collinsa


Linki :

 https://pl.wikipedia.org/wiki/Phil_Collins
  http://muzyka.wp.pl/aid,1411,title,Phil-Collins,artysta_biografia.html